«تنهاترین نهنگ دنیا» عنوانی بود که نیویورک تایمز در سال ۲۰۰۴ به یک وال آبی داد و قضیه از این قرار بود که دانشمندان از سال ۱۹۹۲ یک نهنگ تنها را تحت نظر داشتند تا بالاخره علت تنهاییاش را کشف کردند. «نهنگ ۵۲ هرتزی» نامی بود که دانشمندان پس از ضبط صدایش برای او در نظر گرفتند. محدودهی صوتی آواز والهای آبی بین ۱۵ تا ۲۰ هرتز است، در حالی که آواز این نهنگ فرکانسی معادل ۵۲ هرتز داشت، در نتیجه توسط هیچ نهنگ دیگری قابل شنیدن و شناسایی نبود. نهنگی که هیچ پاسخی برای نغمههای عاشقانهاش دریافت نمیکرد. انگار به زبانی صحبت میکرد که تنها خودش آن را میفهمید و عجیبتر آن که در انتخاب مسیر مهاجرت خود هم هرگز مسیر سایر نهنگها را انتخاب نمیکرد. گروه روسی «iDay» با الهام از زندگی این نهنگ، یک قطعه موسیقی را ساختند و از صدای ضبطشدهی همین نهنگ هم که تنهاترین نهنگ دنیا نیست در پسزمینهی این قطعه استفاده کردند و در نهایت این قطعه موسیقی خاص را خلق کردند. @cognito
